Şikâyet Toplumu Mu Oluyoruz?

Son yıllarda dikkatimi çeken bir durum var. Nereye gidersek gidelim, hangi ortamda bulunursak bulunalım, insanların ortak bir noktada buluştuğunu görüyorum: Şikâyet etmek.

Ekonomiden şikâyet ediyoruz, trafikten şikâyet ediyoruz, belediyelerden şikâyet ediyoruz, hükümetten şikâyet ediyoruz, gençlerden şikâyet ediyoruz, hatta sosyal medyadan bile şikâyet ediyoruz. Günlük hayatımızın önemli bir bölümü, hoşumuza gitmeyen şeyleri konuşarak geçiyor.

Elbette eleştiri ve şikâyet etmek yanlış değildir. Aksine, sorunları fark etmek ve dile getirmek gelişimin ilk adımıdır. Ancak burada gözden kaçırdığımız önemli bir nokta var: Şikâyet etmek ile çözüm üretmek aynı şey değildir.

Bir sokakta çöp olduğunu söylemek kolaydır. Peki o çöpün yere atılmaması için bireysel olarak ne yapıyoruz? Trafikteki saygısız sürücülerden yakınmak kolaydır. Ancak direksiyon başına geçtiğimizde kurallara ne kadar uyuyoruz? Yaşadığımız şehrin sorunlarını konuşuyoruz ama belediye meclis toplantılarını, alınan kararları veya kentin geleceğini ne kadar takip ediyoruz?

Toplum olarak değişimin hep başkalarından başlamasını bekliyoruz. Önce siyasetçiler değişsin, önce kurumlar değişsin, önce sistem değişsin istiyoruz. Oysa büyük değişimler çoğu zaman küçük davranışlarla başlar.

Daha temiz bir çevre istiyorsak önce yere çöp atmamalıyız. Daha saygılı bir toplum istiyorsak önce birbirimize saygılı davranmalıyız. Daha bilinçli bir kamuoyu istiyorsak haberleri sadece okumakla kalmayıp sorgulamalı ve araştırmalıyız.

Belki de kendimize şu soruyu sormanın zamanı gelmiştir:

Sorunların ne kadarından şikâyet ediyoruz ve ne kadarının çözümüne katkı sağlıyoruz?

Çünkü toplum dediğimiz şey başkaları değil, hepimiziz. Ve bazen değiştirmek istediğimiz şeyin bir parçası olduğumuzu kabul etmek, gerçek değişimin başlangıcı olabilir.

İkinci Akıl