ANKARA OTOGARI AŞTİ’DE YAŞAYAN EVSİZLERİ İZLEDİM, İÇİM PARÇALANDI

MURAT TOPÇU

Ankara’nın kalbi sayılan AŞTİ’de, soğuk bankların üzerinde yaşam mücadelesi veren insanları görünce insanın yüreği sızlıyor. Kimi işsiz kalmış, kimi ailesini kaybetmiş, kimi hayata tutunacak son dalını da yitirmiş… Ama hepsinin ortak noktası aynı: unutulmuş olmak.

Bir yanda lüks araçlarıyla, gösterişli yaşamlarıyla övünenler; diğer yanda geceyi sıcak bir köşede geçirebilmek için terminalde sabahlayan insanlar… Bu manzara vicdan sahibi herkesin içini parçalamalı.

Soruyorum Ankara’nın zenginlerine:
Malınızla, mülkünüzle hava atarken bu düşmüş insanlara bir kapı açsanız servetiniz mi biter? Bir oda verseniz, bir sıcak çorba ikram etseniz, bir insanın yeniden ayağa kalkmasına destek olsanız ne kaybedersiniz?

Unutmayalım; bugün görmezden geldiklerimiz, yarın toplumun kanayan yarası olmaya devam edecek. İnsanlık sadece zenginlikle değil, paylaşmakla ölçülür. Gerçek büyüklük, ihtiyaç sahibinin elinden tutabilmektir.

AŞTİ’de gördüğüm o çaresiz gözler bana şunu bir kez daha hatırlattı:
Bir toplumun vicdanı, en zayıfına nasıl davrandığında saklıdır.